Droogte - gele weilanden, vallende bladeren, verwelkte bloemen, lage waterstand in rivieren. Nu er af en toe weer een bui valt, zie je het allemaal weer wat opbloeien.

 Dit bracht mij bij het volgende verhaal:

De wijsheid van de stenen kruik
Een Afrikaanse vrouw op leeftijd had twee grote stenen kruiken, die elk aan het eind van een grote stok hingen, die zij dwars over haar schouders droeg. In een van die kruiken zat een barst, terwijl de andere volmaakt was en steeds een volle portie water afleverde. Elke dag wandelde zij langs het zelfde pad en als ze haar huis bereikte dan was de gebarsten kruik inmiddels half leeg.

De arme kruik schaamde zich voor haar barst en was ongelukkig dat ze maar de helft kon doen van datgene waarvoor zij was gemaakt.
Op een dag zei de kruik tot de vrouw: “Waarom neem je nog de moeite om mij te dragen, ik heb een barst. Je verspilt echt tijd en energie aan mij.”

De vrouw glimlachte en zei tot de gebarsten kruik: “Morgen zal ik je weer gebruiken om water te halen en als we teruggaan wil ik dat je naar beide kanten van de weg kijkt.” De gebarsten kruik deed dat en was verbaasd te zien dat aan een kant van de weg de mooiste bloemen bloeiden. De Afrikaanse vrouw zei tot de kruik: “Ik heb altijd van jouw barst afgeweten, daarom plantte ik bloemenzaden aan jouw kant van de weg en iedere keer als we terugliepen gaf jij ze water. De laatste paar jaar heb ik volop van deze prachtige bloemen kunnen plukken om mijn tafel te verfraaien. Zonder dat jij precies bent zoals je bent, zou deze bloemenpracht mijn huis niet hebben kunnen opluisteren.”

Misschien voelen we ons ook wel eens als een gebarsten kruik, die denkt dat hij van weinig nut is. Maar God kan en wil ons gebruiken op Zijn manier, om iets tot bloei te brengen, om er een ander van te laten genieten. Een uitspraak, een vriendelijk woord, een bemoediging, wat kan het veel doen en een ander doen opbloeien.

Daar wordt de wereld toch mooier van?